فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٩٢ - ٤ امر به معروف و نهى از منكر

اهل اطاعت و پاكان است كه در سايه آن ترفيع درجه پيدا كرده و به مقام خاصى مى رسند.

٢. حكم مرتكب كبيره

فردى كه از نظر اعتقاد، كاستى نداشته باشد ولى تحت تأثير هوا و هوس قرار گرفته مرتكب گناه كبيره گردد، از نظر اماميه و اشاعره مؤمن است ولى مؤمن فاسق كه از اطاعت خدا بيرون رفته است. از نظر خوارج، اين فرد كافر و از نظر معتزله، اين فرد نه مؤمن است و نه كافر بلكه در حد وسط و ميان اين دو قرار دارد كه در اصطلاح به آن «منزلة بين المنزلتين» مى گويند.

٣. بهشت و دوزخ

اماميه و اشاعره، هر دو معتقدند كه بهشت و دوزخ هم اكنون، آفريده شده اند، و خدا از جايگاه آنها آگاه است، اما معتزله مى گويند: هنوز آفريده نشده اند.

٤. امر به معروف و نهى از منكر

بسيارى از اماميّه و همه اشاعره مى گويند امر به معروف و نهى از منكر وجوب شرعى دارند نه عقلى و اگر دليلى از شرع بر اين اصل وارد نمى شد، هرگز، الزامى براى آن وجود نداشت، در حالى كه برخى از اماميه، و قاطبه معتزله مى گويند وجوب آن عقلى است و خرد، ما را به آن دو دعوت مى كند.